Het Doe-maar scenario

Doemscene_200x72Praten over grote projecten gaat gepaard met veel emotie, hartstocht en ook met een zucht naar bezinning. Soms is het verstandig je af te vragen waar je als raad en als raadslid mee bezig bent. Durf je het aan om grote risico’s aan te gaan?  Vragen die je af kan doen door eens flink op de trommel te roeren en te zeggen dat je het volste vertrouwen heb in de goede afloop, als je er maar in gelooft en uitstraalt dat je iets groots voor het dorp wil bereiken. Of je neemt de meer voorzichtige houding aan van iemand die gewaarschuwd is voor beren op de weg en daar tijdig maatregelen voor wil nemen. In feite is dat de discussie die zich vanavond afspeelde in  een speciale commissievergadering over het Bruisend Dorpshart.

Tijdens een pauze merkte een lokaal alom bekende journalist op dat hij het gevoel had dat een meerderheid van de Raad op het punt was aangeland van een soort van Doe-maar scenario: We zijn al zover met het bidbook dat we gewoon maar door moeten gaan: DOE-Maar. Ga maar door. We zien wel waar we uit komen. Het oorspronkelijke doemscenario wordt vervangen door een doe-maar scenario. Ik vind dat een treffende weergave van de stand van zaken.

De rede en de vatbaarheid voor een goede financiele onderbouwing is er niet (meer). Het vertrouwen in het College wordt tot het maximale op geschroefd. Het risico is natuurlijk dat het uiteindelijk toch niet meevalt om een bruisend dorpshart tot stand te brengen binnen de gestelde ramingen. Een dorpshart waarvoor al in een vroeg stadium om financixc3xable redenen bypasses worden aangelegd.

Intussen loopt de klok verder, en verder….. Kennelijk geen tijd meer voor bezinning. De markt moet het maar oplossen en anders zien we alsnog wel (wordt waarschijnlijk weer na een halfjaar geconstateerd!) waar het schip strandt.

Advertenties

Stickeren: van woonvisie naar woonvisie-plus

Themaas_woonvisie_startVooraf had ik de nodige aarzelingen en scepsis. Weer een bijeenkomst met waarschijnlijk weer een prachtige powerpoint-presentatie? Dit keer over de vraag hoe wij denken over "het Wonen" in de komende 10 tot 20 jaar. Kunnen we op dit moment aangeven wat we belangrijk vinden voor toekomstig Loon op Zand voor wat betreft het wonen. En dat in de meest brede zin. Wat voor een dorp / wijk willen we? Hoe moet die er uit zien? Waar moet zeker aan gedacht worden? Kortom, welke visie als gemeente kunnen we neerzetten als leidraad voor de toekomst.
Een jaar of 7 geleden is de laatste woonvisie van de gemeente gepresenteerd. Inmiddels moet deze visie uit 2001 bijgeschaafd worden voor de volgende 10 jaar.

Een bijgestelde of nieuwe woonvisie ontwikkelen begint met de vraag wat we belangrijke onderwerpen vinden.  Een reeks aandachtspunten worden voorgelegd. Natuurlijk ook de vraag welke onderwerpen toegevoegd moeten worden. Deze vraag bracht een nieuwe reeks onder de aandacht. Maar dan ben je er nog niet want dan komt het moment van keuzes maken.

Themaas_woonvisie1_400x464Welke aandachtspunten zijn meer of minder belangrijk? Het moment van stickeren is aangebroken. Iedereen kreeg maximaal 5 stickertjes. Deze konden bij de onderwerpen naar keuze worden aangebracht. Op die manier ontstaat het beeld welke onderwerpen door de meeste deelnemers belangrijk gevonden worden. De meeste stickertjes werden geplaatst bij het onderwerp "aandacht voor goedkope  "koopwoningen voor starters". Ook bij het "betaalbaar houden van het wonen in relatie met energielasten en duurzaamheid" werden veel stickertjes geplakt. Het onderwerp "zorg en wonen", d.w.z. aandacht voor verzorgde woonvormen springt er eveneens uit, gemeten naar het aantal stickertjes.

Met deze stickeravond is een start gemaakt voor het ontwikkelen van een nieuwe woonvisie voor de komende jaren. Eind van dit jaar zal het concept aan de Raad gepresenteerd worden. Er is nog een lange weg te gaan…

Mijn scepsis vooraf bleek niet terecht. Op zich was het een geslaagde vingeroefening om met collega politici en ambtenaren wat minder formeel over verschillende aandachtspunten te praten. Nu ben ik alleen nog benieuwd naar de plaatsing van de stickers door de inwoners zelf. En het liefst per wijk en buurt.

(Voor de gexc3xafnteresseerden: klik  op de voorgelegde aandachtspunten en de toegevoegde onderwerpen)

De Traplift: het vervolg

Enkele maanden terug schreef ik er over: Een traplift of verhuizen? Ik stipte al aan dat een aanvraag van een traplift de nodige besognes met zich meebracht voor de aanvraagster. "Misschien deed zij er wel beter aan om te verhuizen" was haar gezegd. Daar had zij geen enkele behoefte aan en zij volhardde dus in haar aanvraag van januari 2007. De bestuursrechter moest er aan te pas komen om het pleit te beslechten. De uitspraak viel in haar voordeel uit. Inmiddels was het 20 december, bijna een jaar verder.

Een reactie van de gemeente bleef uit. Ook een telefoontje dat nu alles wel geregeld zou worden in korte tijd met een toelichting op de vervolgprocedure was er niet. Plotseling stond er iemand voor de deur die het een en ander kwam opmeten om een offerte uit te brengen. Even later weer een ander bedrijf met hetzelfde doel: opmeten en uitrekenen.

Uiteindelijk was daar dan de afspraak van het laatste bedrijf om de nieuwe traplift op 21 april te komen monteren. Deze datum werd mij met vreugde meegedeeld. Ik nam mij voor om het persoonlijk op deze dag te mogen bewonderen.Traplift1_248x361

En jawel, daar stond boven aan de trap, "fier en trots" de traplift. Een stuk sprankelende techniek, klaar om in gebruik genomen te worden. Geen angstige en onzekere momenten meer op de trap. Gewoon een extra stukje woongenot om langer in de vertrouwde omgeving te kunnen blijven.

De eerste rit moet nog gemaakt worden. Helaas bleek het uiteindelijk niet helemaal volgens planning te verlopen. Alsof er een vloek rust op dit project.

Traplift2_248x325_2Onderaan de trap bungelden er nog wat draadjes uit een buis. Dat zag er niet echt af uit. Het verhaal hier achter was snel verteld. Gewoon even pech met het boren in de vloer. Helaas recht door een leiding van de centrale verwarming. Het water spoot er als een fonteintje uit. De loodgieter er vliegensvlug bijgehaald om e.a. weer te repareren (vloertje er voor een deel uit, nieuwe leiding leggen, etc.). De aanleg van deze traplift weerspiegelt de hobbels die genomen zijn om het zover te laten komen. Morgen ga ik weer nieuwsgierig kijken naar een eventueel volgend onheil. Maar misschien werkt het dan allemaal naar tevredenheid.

 

Het huis met het halve dak

Bdh_huis_met_halve_dakl Een triest verhaal kreeg ik vanmiddag voor de kiezen. Een goede vriend meldde mij dat hij failliet was geraakt. Hij was ten einde raad. Inmiddels zit hij bij de schuldhulpverlening. Onder curatele voor de komende jaren om zijn schulden af te lossen.


De achtergrond van zijn verhaal is misschien wel leerzaam. Daarom in een notendop enkele hoofdlijnen.


Met 100-duizend euro eigen geld en een mooie plek in de binnenstad besloot hij zijn grondgebied te verfraaien met een nieuw optrekje: een klein restaurant met een mooi terras. Totale kosten: 550-duizend, inclusief eigen geld. Hij voelde zich safe want hij en een vriend van hem hadden zich suf gerekend over de totale kosten van dit uitdagende project.


Na enkele maanden waarschuwde zijn vriend-de-calculator dat de kosten waarschijnlijk veel hoger zouden uitvallen. Door hogere materiaalkosten en hogere uurlonen zouden de totale kosten zeker 25% hoger uitvallen.

Na de eerste teleurstelling hierover te hebben verwerkt ging hij te rade bij zijn vrienden- en kennissenkring. Wat nu te doen?

Het vaste vriendenclubje waar hij altijd mee fietste op de zondagochtend haalde de schouders op. Hun advies was om gewoon enkele offertes aan te vragen op basis van zijn bouwplannen en het bestek. De aannemer zou wel bepalen of het wel of niet haalbaar was binnen het budget wat hij in gedachten had.


Een ander clubje kennissen reageerde wat voorzichtiger. Zou je het wel doen op die manier? Kan je beter niet vooraf je eigen plannen een beetje bijstellen? En weet je wel zeker dat je een goedlopend restaurant met een vol terras gaat trekken?


Mijn goede vriend besloot het advies van zijn fietsclubje te volgen. Het waren immers zijn echte vrienden waar hij vertrouwen in had. Exc3xa9n van die vrienden was zelf als aannemer werkzaam en had genoeg ervaring voor een degelijk advies.


Zo gezegd, zo gedaan. Hij vroeg op basis van zijn bouwtekeningen aan enkele aannemers om een offerte te maken. Hij gaf tevens het maximumbedrag aan waar hij zijn plannen voor wilde realiseren.


Binnen enkele weken had hij drie offertes binnen. Ze bleven allemaal binnen de grenzen die hij had aangegeven. Her en der werden wat wijzigingen voorgesteld in de bouwplannen. Zo zou het terras  wel kleiner kunnen en kon vanwege de kosten de terrasverwarming beter achterwege gelaten worden. Het was krap maar het was haalbaar vonden alle drie de aannemers.


Hij hoefde niet lang na te denken. Het werk werd gegund aan de goedkoopste aanbieder. De verschillen waren marginaal. Zijn fietsende vriend-de-aannemer kreeg de opdracht. Zijn manier van fietsen beviel hem altijd al wel. Binnen enkele maanden zou het werk worden opgeleverd.


Helaas werden al snel grote problemen gemeld bij de realisering van het project. De goedkope Poolse bouwvakkers bleken niet meer beschikbaar. De materialen bleken nog duurder dan oorspronkelijk verwacht. Kortom, de aannemer gaf er de brui aan en vertrok met fiets en al naar andere regionen.

Ook de bank zag het niet meer zitten om zolang geld voor te schieten en eiste geld terug.


Kortom, in snel tempo ontwikkelde zich een doemscenario waar mijn goede vriend niet meer uitkwam. Het optrekje was bijna klaar. Alleen het dak zat er nog niet volledig op. Het terras was nog een modderig veldje. En de gemeente berichtte tot overmaat van ramp dat de vestigingsvergunning was ingetrokken vanwege een gewijzigd bestemmingsplan.


De moraal van dit verhaal: Het is beter ten halve te keren dan ten hele te dwalen. Voor mijn vriend was dit te laat. Hij fietst niet meer mee met zijn clubje op de zondagochtend.

Zijn fiets moest hij verkopen evenals alle andere kostbaarheden in zijn bezit. Onder curatele verzet hij zijn zinnen en zijn tijd als vrijwilliger bij de plaatselijke bejaardensoos.

Als troost kon ik hem melden dat ik zijn verhaal ook in de praktijk nog wel eens tegenkwam, maar dan met bedragen die een factor 10 hoger kunnen liggen..