Het lege bushokje

Bushokjeisleeg Hoe klein leed steeds grotere vormen kan aannemen en je als gemeente gewoon met lege handen blijft staan.

Ik herinner me onze eerste ontmoeting van enkele jaren geleden. Zij vertelde mij dat ze met haar man net verhuisd was naar Loon op Zand. Zij kwamen van Haarlem. Het dorp met de prachtige omgeving trok hen aan. Rust, natuur en goede verbindingen met de buitenwereld. Er reed zelfs een busje door de wijk. Ze waren er erg blij mee. Ze hadden wel een eigen auto, waren nog redelijk goed ter been maar vonden de busverbinding een prachtig alternatief voor de auto en voor de kleine afstanden. Met het oog op de toekomst (zij waren al op leeftijd) hielden ze rekening met hun toekomstige afhankelijkheid van het openbaar vervoer.

Vorige week kwam ik haar weer tegen. Zij wenkte mij en wilde al dwars door het plantsoen een weg naar mij banen. Kortom, ze had iets te vertellen. "U zit toch in de gemeenteraad?" Ja zeker. Toen volgde er een verhaal met een duidelijke boodschap: Wanneer komt de bus weer in de wijk? Er staan bushokjes als reclamezuil hun diensten te bewijzen. Maar om met een bus te gaan moet ik gewoon te veel kilometers lopen. Haar gezondheid was niet meer goed, haar man was een jaar geleden overleden en zelf heeft ze geen rijbewijs en geen eigen vervoer. "Er is altijd beloofd dat de bus terug zou komen, maar er gebeurt helemaal niets!" Ik kon dat laatste alleen maar beamen: helaas er gebeurt niets. In een wijk met veel ouderen is het afzien zonder een goede busverbinding. Het enige wat ze nog kon doen was een aanvraag indienen om gebruik te mogen maken van de regiotaxi. Alleen dat zou voor haar niet zo gemakkelijk gaan had haar huisarts al gezegd.

Bushokje2_2Ik kon niet anders dan haar aan te moedigen om die taxifaciliteit aan te vragen. Daarnaast heb ik beloofd om haar problematiek, die zeker niet op zichzelf staat, meer bekendheid te geven en te blijven zoeken naar een oplossing. Voorlopig zal er geen bus de bushokjes hier in deze wijk aandoen, ben ik bang voor.

(De onderste foto is genomen "aan de voet van een grote serviceflat met veel ouderen die ook graag met de bus willen)

Advertenties

Een slecht nieuws gesprek

Bdh6maart_275x204Gisteren had ik het er nog over. Zie mijn blog van 5 maart: "Bruisende Luchtkastelen". Vanavond hebben we het slecht nieuws gesprek voorgeschoteld gekregen. De projectleider moest constateren dat het allemaal niet zo loopt als men een jaar geleden had verwacht. De kosten van het totale project zijn onverwacht gestegen met 24%. Het oorspronkelijk tekort van 3 ton is nu geschat op 8,5 miljoen euro’s! Lees goed: "geschat". Het kan toch meer worden maar ook minder. Kortom, we zijn om de oren geslagen met een heleboel aannames, nieuwe cijfers, berekeningen, verwachtingen, onzekerheden maar ook nog steeds geen schop in de grond. Ook project Woonhoven (de nieuwe geplande huizen achter de oude brandweerkazerne) is voorlopig opgeschort.

Ik moet zeggen: ik had wel met hem te doen. Met de projectleider. Dit moet geen gemakkelijke avond voor hem geweest zijn. De boodschapper van het slechte nieuws is al gauw een prooi.

Maar laten we vooral verder kijken en ook de politieke verantwoordelijken in dit proces kritisch onder de loupe nemen. Te weinig sturing? Te weinig communicatie? Te weinig de vinger op de pols? Te weinig durf? Besluitloosheid. Het zijn termen die aan mij voorbijtrekken. Als voorbijdrijvende luchtkastelen.

Het meeste heb ik te doen met onze gemeente en eigenlijk vooral met Kaatsheuvel. Tonnen met geld besteed aan voorbereiding, tekentafels, vergadersessies en weet ik al niet meer. Uiteindelijk is er op dit moment nog niets concreets tot stand gebracht. Sterker nog: er wordt op de rem getrapt want je weet maar nooit.

En wat NU?

Aanpassen van het plan? Nieuwe uitwegen ("scenario’s") bedenken? Ze zijn er wel. Voor ieder probleem is er wel een oplossing te bedenken.

Het is volgens mij tijd voor een fundamentele herbezinning: waar zijn we mee bezig? We willen toch een bruisend dorpshart in Kaatsheuvel? Maar laten we dan in ieder geval binnen de begrotingen blijven die zijn opgesteld en vandaar uit verder werken. Dat betekent niet dat we de ontstane tekorten moeten wegwerken door bijvoorbeeld meer duurdere  woningen te bouwen. Het betekent dat we in alle bescheidenheid de huidige plannen moeten gaan aanpassen en zo snel mogelijk de schop in de grond moet steken om verder oplopende verliezen zo laag mogelijk te houden. Het vorige jaar vastgestelde "Bidbook" moet daarbij dynamisch aangepast kunnen worden aan de "veranderende" omstandigheden. Een greep in de reservepotjes van de gemeente om een deel van het probleem (= het tekort van 4,7 miljoen) op te lossen lijkt me op voorhand een onbegaanbare en risicovolle weg. Ik weet zeker dat we een bruisend dorpshart in Kaatsheuvel kunnen neerzetten zonder de ellende die we nu voor onze kiezen krijgen. Invulling van dit dorpshart vergt meer bescheidenheid en misschien ook meer creativiteit. Wat zeker hard nodig is: een luisterend oor bij de inwoners die zelf heel goed zullen weten hoe het hart van Kaatsheuvel echt bruisend gemaakt kan worden.

(wordt vervolgd, helaas)

Bruisende luchtkastelen?

Zo langzamerhand bekruipt mij een zeer onrustig gevoel over wat in het hart van Kaatsheuvel tot stand moet komen. Het bruisend dorpshart, al enkele jaren in de maak (op de tekentafel), heeft nog niet geleid tot zichtbare vorderingen. Donderdag 6 maart krijgen we de stand van zaken te horen. Intussen vertrekt de externe projectleider. Een nieuwe wordt gezocht.

Uit nieuwsgierigheid kijk je elders in den lande of je moed kan putten uit vergelijkbare projecten. Zo beland je bij de gemeente Duiven. Zij werken aan een nieuw en vitaal dorpscentrum. Kunnen we daar wat van leren? Hoe hebben zij het aangepakt? Zie bijvoorbeeld hier

In 2005 heeft de raad van Duiven de hoofdlijnen van een nieuw centrumplan vastgesteld. Een jaar erna moest dit plan worden ingetrokken en is men met een schone lei begonnen. Afgesproken werd dat vanaf dat moment de burgers er veel directer bij betrokken moesten worden.

Via enquxc3xaates, huiskamergesprekken en een symposium zijn de eerste plannen gemaakt.

In oktober 2007 heeft de raad een nota van uitgangspunten vastgesteld.

In de vervolg fase zijn enkele stedebouwkundige bureaus aan de slag gegaan om ontwerpen te maken. De bevolking is vervolgens gevraagd via een referendum om de voorkeur uit te spreken voor een ontwerp. Deze fase moet in mei 2008 worden afgerond.

Bruisende_luchtkastelen_2Als je naar dat proces kijkt zie je een veel grotere bemoeienis vanuit de inwoners. Als ik dat vergelijk met deze gemeente, dan ontkom ik niet aan de conclusie dat deze bemoeienis hier ver achter blijft. Op dat moment onstaan bij mij twijfels: waar zijn we mee bezig? Hoe voorkomen we dat er geen bruisende luchtkastelen over Kaatsheuvel gaan drijven?

Hoe zorgen we ervoor dat het centrum aanslaat bij de inwoners van Kaatsheuvel?  Hebben we daar genoeg garanties voor, en zo niet hoe krijgen we die dan? Hoe kunnen we eenvoud en aantrekkelijkheid met elkaar combineren tot een bruisend dorpshart?

Scoren met de klankbordgroep

Klankbordsoap Het is al weer een tijd geleden dat gevraagd is om de instelling van een klankbordgroep die de verkeerstructuur moet onderzoeken voor het dorp Loon op Zand. De ombouw van de N261 heeft gevolgen voor de verkeersstromen binnen dit kerkdorp. De uiteindelijke instelling van deze groep leidde tot wat opwinding: een vrijwilliger vanuit de SP had zich aangemeld. Maar die kon geen lid worden voor deze groep. Het moest zonder politieke ballast tot resultaat leiden. Men had liever mensen met een brede scope(!).

Inmiddels, een paar maanden verder, is er kennelijk een advies van de klankbordgroep klaar. Maar wat schetst onze verbazing: Lijst Loon op Zand wil graag de eerste zijn die de bevolking van het kerkdorp hiervan op de hoogte wil brengen. Dit meldt zij op haar website.

Hoezo, geen politieke bemoeienis? Het doet wat merkwaardig aan. Deze verrassende wending in het verhaal doet echt denken aan een soap. Maar ja, je wilt graag scoren natuurlijk. Als politieke partij is het een doodzonde als je te weinig scoort (zeggen sommigen althans).