Een traplift of verhuizen?

Sinds 1 januari kennen we de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Met deze wet moeten gemeenten er voor zorgen dat iedereen mee kan blijven doen in onze samenleving. Sommige mensen hebben extra ondersteuning nodig zoals chronisch zieken. Ook ouderen willen graag zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen, het liefst op hun vertrouwde stek.

Soms is dat lastig. Een trap in huis kan letterlijk een struikelblok zijn.Traplif2  Maar gelukkig kan met een relatief eenvoudige aanpassing als een traplift de mogelijkheid worden geboden om het weer jarenlang goed te laten gaan. Helaas beslist de gemeente niet altijd volgens deze gedachte. Een alleenstaande vrouw van 82 kreeg op haar aanvraag te horen dat zij er beter aan doet om zich in te schrijven voor een andere woning. Een verhuispremie zal dan worden vergoed. Dat is goedkoper dan een traplift!

Goedkoper voor de gemeente, dat wel! De kosten voor de aanvrager zijn vele malen hoger. Dan gaat het niet alleen om de herinrichtingskosten, maar vooral ook de sociaal-emotionele kosten en de voortdurende stress die hiermee gepaard gaat, (de aanvraag loopt overigens al bijna een jaar).

Opnieuw ergens anders een sociaal leven opbouwen. Uit je vertrouwde omgeving weg moeten om te besparen op de kosten van een traplift?

Dit voorbeeld staat niet op zichzelf. Gemeenten handelen ook verschillend bij zulke aanvragen. De volgende vraag dringt zich wel op:

Is zorg een gunst of is het een recht?

Advertenties

3 thoughts on “Een traplift of verhuizen?

  1. Tja… de Wet Maatschappelijke Onrust. In therorie klinkt het allemaal best leuk. Bevorderen van sociale samenhang, stimuleren van mantelzorg en vrijwilligerswerk op dit punt. Dit soort overheidstaken decentraal regelen dus efficienter en dichter bij de mensen die het aangaat. Klinkt goed, niets mis mee zou je zeggen. Maar als de gemeenten het moeten doen met minder geld dan wat het rijk hier vroeger aan kwijt was, blijkt ook deze wet weer een ordinaire bezuiniginsmaatregel te zijn. En ook hier over de rug van de mensen met de minste draagkracht.

  2. Over deze casus zelf heb ik ook nog wel wat te zeggen:
    Ten eerste; In de visie op wonen en zorg gaat men uit van het principe dat mensen zolang mogelijk in hun vertrouwde omgeving moeten kunnen blijven wonen. Je zou zeggen dat dat dan ook wat mag kosten. Niet dus. In de kosten-baten overweging telt alleen de investering die de gemeente zou moeten doen.
    Ten tweede: Deze mevrouw zou er goed aan doen zich in te schrijven als woningzoekende voor een levensloopbestendige woning. Waar zijn die dan? In de serviceflat Molenwijk? Tuurlijk als je nog ergens een paar ton op de bank hebt staan… Maar dan zou je evt. ook wel zelf een traplift kunnen betalen. Als je echt haast hebt, komt verhuizen naar kaatsheuvel eerder in aanmerking. Ga op je 82e nog maar eens opnieuw beginnen. OK er wordt gewerkt aan een grotere voorraad betaalbare seniorenwoningen maar tot die tijd…
    Ten derde: Die verhuispremie is wel heel erg mager. Als je zelf kunt schilderen, behangen, vloerbedekking leggen, meubels sjouwen, kom je er misschien net mee rond. Maar we hebben het hier over iemand die waarschijnlijk al hulp nodig heeft bij het inpakken van de boeken. Oh ja …daar hadden we vrijwilligers voor toch.
    Dus: Een gunst of een recht? Ik zou zeggen: Een gunst voor de gemeentekas en een onrecht voor mensen die ondersteuning nodig hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s